آخرين وصيت درخت

آخرين وصيت درخت

 

 

لابلاي دود شهر

 

اين اتاق هاي بي بهار

 

اين درخت هاي بي غزل.

 

                             روزنامه ها

 

                             جدول سياه نوبت مرا

 

                             سهم نا گزير ظلمت مرا

 

                                                          چاپ كرده اند.

موريانه ها

 

نور لحظه هاي پاك را

 

واژه هاي سبز خاك را

 

                                 خورده اند

 

آي!

 

          سايه هاي بي چراغ!

 

سايه هاي تيره بخت!

 

اينك آخرين وصيت درخت:

 

                                      سيب هاي سرخ سهم كرم هاست

 

سيب هاي سرخ سهم كرم هاست

 

                           سيد علي مير افضلي

صدای پای آب

صداي پاي آب

 

 

اهل كاشانم

 

 

روزگارم بد نيست

 

 

تكه ناني دارم,خرده هوشي,سرسوزن ذوقي

 

 

مادري دارم,بهترازبرگ درخت

 

 

دوستاني,بهترازآب روان

 

 

وخدايي كه دراين نزديكي است

 

 

لاي اين شب بو ها,پاي آن كاج بلند....

 

 

من مسلمانم,

 

 

قبله ام يك گل سرخ

 

 

جانمازم, چشمه مهرم نور

 

 

دشت, سجاده من

 

 

من وضوبا تپش پنجره ها مي گيرم

 

 

درنمازم جريان داردماه,جريان داردطيف

 

 

سنگ ازپشت نمازم پيداست....

 

 

همه ذرات نمازم متبلور شده است

 

 

من نمازم را وقتي مي خوانم

 

 

كه اذانش را باد گفته باشدسرگلدسته سرو

 

 

من نمازم را پي تكبيرهالاحرام علف مي خوانم

 

 

پي ”قدقامت“موج...

 

 

اهل كاشانم

 

 

پيشه ام نقاشي است

 

 

گاه گاهي قفسي مي سازم با رنگ,مي فروشم به شما

 

 

تا به آواز شقايق كه درآن زنداني است,

 

 

دل تنهايي تان تازه شود.

 

 

چه خيالي,چه خيالي,...مي دانم

 

 

پرده ام بي جان است

 

 

خوب مي دانم,حوض نقاشي من بي ماهي است....

 

 

چشم ها را بايد شست,جور ديگر بايد ديد,

 

 

كارما نيست شناسايي” راز“ گل سرخ,

 

 

كار ما شايد اين است,

 

 

كه در” افسون“ گل سرخ شناور باشيم

 

 

                                        سهراب سپهري

 

کویر

    

  كوير

      

   اما آنچه دركوير زيبا مي رويد,خيال است! اين تنهادرختي است

 

كه دركوير, خوب زندگي مي كند,مي با لدو گل مي افشاندو

 

 گل هاي خيال,گل هايي هم چون قاصدك, آبي و سبز وكبود

 

وعسلي. . . هريك به رنگ آفريدگارش,به رنگ انسان خيال پرداز

 

ونيزبه رنگ آنچه قاصدك به سويش پرمي كشدوبه رويش مي نشيند.

 

خيال-اين تنها پرنده نامرئي كه آزادو رها همه جا دركويرجولان

 

دارد-سايه پروازش تنها سايه اي است كه بركويرمي افتدوصداي

 

سايش بال هايش تنها سخني است كه سكوت ابدي كوير رانشان

 

مي دهدوآن راساكت ترمي نمايد.آري,اين سكوت مرموزو

 

هراس آميزكويراست كه درسايش بال هاي اين پرنده شاعر,سخن

 

ميگويد.

 

   آسمان كوير,اين نخلستان خاموش وپر مهتابي كه هرگاه مشت

 

خونين وبي تاب قلبم را در زير باران هاي غيبي سكوتش مي گيرم و

 

نگاه هاي اسيرم را هم چون پروانه هاي  شوق در اين مزرع سبز آن

 

دوست شاعرم رهامي كنم,نا له هاي گريه آلودآن روح دردمندوتنهارا

 

مي شنوم.نا له هاي گريه آلودآن امام راستين وبزرگم راكه همچون

 

اين شيعه گمنام وغريبش,دركنارآن مدينه پليدو درقلب آن كوير

 

 بي فرياد,سر درحلقوم چاه مي برد و مي گريست.چه فاجعه اي است

 

درآن لحظه كه يك مرد مي گريد!. . .  چه فاجعه اي !. . .

 

                                        ” كوير“ نوشته دكترعلي شريعتي

مثل جويي قديمي

مثل جويي قديمي

 

 

روي هر برگ حرفي است.

 

باد

 

در كوچه زنگوله ها را تكان داد.

 

كارواني كه از سمت صحرا

 

                         دو بيتي مي آورد

 

بار دلتنگي اش را

 

                     در اين كوچه وا كرد

 

و صداي مؤذن

 

از دل خانه ها

 

-      مثل جويي قديمي-

 

    گذر داشت...

 

              باد زنگوله ها را

 

                           تكان داد.

 

رفتگرهاي غمگين

 

صبح , در كوچه

 

              با واژه هاي پريشان چه گفتند؟

 

در غبار و غروب ودو بيتي

 

وقتي آواي زنگوله

 

              از كوچه هاي صنوبر مي آيد,

 

برگ وبار مرا

 

              حفظ كن

 

اي كه از سمت صحرا مي آيي !

 

                          

 سيد علي مير افضلي

زمستان

زمستان

 

 

سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت

 

 

سرها در گريبان است

 

 

كسي سر بر نيارد كرد پاسخ گفتن و ديدار ياران را

 

 

نگه جز پيش پا را ديد نتواند

 

 

كه ره تاريك و لغزان است

 

 

وگر دست محبت سوي كس يازي

 

 

به اكراه آورد دست از بغل بيرون

 

 

كه سرما سخت سوزان است ....

 

 

سلامم را تو پاسخ گوي در بگشاي

 

 

منم من ميهمان هر شبت لولي مش مغموم

 

 

منم من سنگ تيپا خورده رنجور

 

 

منم دشنام پست آفرينش نغمه ناجور

 

 

نه از رومم نه از زنگم همان بيرنگ بيرنگم

 

 

بيا بگشاي در بگشاي دلتنگم

 

 

حريفا ! ميزبانا ! ميهمان سال وماهت پشت در چون موج مي لرزد

 

 

تگرگي نيست مرگي نيست ...

 

 

سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت

 

 

هوا دلگير,درها بسته,سرها در گريبان,دستها پنهان

 

 

نفسها ابر,دلها خسته وغمگين

 

 

درختان اسكلتهاي بلورآجين

 

 

زمين دلمرده سقف آسمان كوتاه

 

 

غبار آلوده مهروماه

 

 

زمستان است.

 

 

                             مهدي اخوان ثالث

ده رمان معروف دنيا:

 

1-   تام جونز:هنري فيلدنيگ

 

2-   غروروتعصب:جين استين

 

3-   سرخ وسياه:استاندال

 

4-   بابا گوريو:اونوره دوبالزاك

 

5-   ديويد كاپرفيلد:چارلزديكنز

 

6-   بلندي هاي بادخيز:اميلي برونته

 

7-   مادام بواري:گوستاوفلوبر

 

8-   موبي ديك:هرمان ملويل

 

9-   جنگ وصلح:لئون تولستوي

 

10- برادران كارامازوف:فئودورداستايوسكي

                         

سفرنامه هاي معروف ايرانيان:

 

1- سفرنامه ناصرخسروقبادياني,شاعروحكيم ونويسنده قرن پنجم

(444-453 ه.ق.)

2- سفرنامه آجودان باشي ناصرالدين شاه كه به امراوبه سال 1254-1255ه.ق.نوشته است.

3- سفرنامه امين الدوله (علي خان بن مجدالملك)

4- سفرنامه امين الدوله (فرخ خان),شرح سفربه لندن وپاريس(1857-1858م.)

5- سفرنامه ناصرالدين شاه(سفرنامه خراسان-مازندران-عراق عجم-فرنگستان 2بار)

6- سفرنامه مظفرالدين شاه به اروپا(چاپ1319ه.ق.)

7- سفرنامه خوزستان,تأليف نجم الملك

8- سفرنامه حاجي پيرزاده (ازلندن تااصفهان)

9- سفرنامه رضا قلي ميرزا نايب الاياله,نوه فتحعلي شاه

10- سفرنامه سديدالسلطنه(محمدعلي خان)

11- سفرنامه سيف الدوله,سلطان محمد

12- سفرنامه صفاء السلطنه نائيني

13- سفرنامه شيكاگو(خاطرات سفرمعين السلطنه به اروپاوامريكا

1315ه.ق.)

14- سفرنامه فرهادميرزا معتمدالدوله(1294ه.ق.)

15- سفرنامه اديب الممالك به عتبات(1273ه.ق.)

16- سفرنامه حاج سياح به فرنگ(متوفاي1304ه.ق.)

17- سفرنامه خراسان وكرمان(تأليف افضل الملك)

18- سفرنامه ميرزا صالح شيرازي(1227ه.ق.)

19- سفرنامه ابراهيم صحاف باشي(سفر1324ه.ق.)

20- سفرنامه محمد حسين حسيني فراهاني (3-1302ه.ق.)

21- سفرنامه نايب الصدرشيرازي(تأليف1907-1914م.)

22- سفرنامه هاي شادروان جلال آل احمد مربوط به مكانهاي مختلف ازجمله مكه”خسي درميقات“

23- سفرنامه هاي دكترمحمدعلي اسلامي ندوشن:سفربه چين- آزادي مجسمه

(خاطرات سفرامريكا)-دركشورشوراها(خاطرات سفربه كشوراتحادجماهير-

شوروي سابق)- صفيرسيمرغ(خاطرات سفربه امريكا,افغانستان,دانمارك,

تركيه,پاريس,نيشابور,اصفهان)

24- ازپاريزتا پاريس(خاطرات سفرآقاي دكترباستاني پاريزي به پاريس)

 

از بزرگان بياموزيم؛

اگر کسی یک بار خود را به خوبی مطالعه و مرور کند،تمام کتابهای جهان را خوانده است!
اشتباه نکردن ستودنی نیست،در اشتباه نماندن ستودنی است!
زیبایی نه در سیما،بلکه نوری در دل است!
خوشبخت ترین موجود کسی است که خوشبختی را در خانه خود جستجو کند!
برای سرکوب باطل،هنرمندانه ترین روش،ستایش از حق است!
وجدان بعد از باز نشستگی،حقوق بگیر شیطان میشود!
نوآوری فی نفسه محترم نیست،چه کسی میگوید یک رذیلت تازه بهتر از یک فضیلت قدیمی است؟
لطفی بکن ولی توقع جبران آن را نداشته باش!
تصمیم های خداوند اسرارآمیز ،اما همواره به سود ما میباشد!
موفقیت سفر است،مقصد نیست!
دل معبد فرشتگان است به شیطان اجاره اش ندهید!
قلب کودک تحقیر شده، به بمبی است که فردا منفجر میشود!
حق تقدم همیشه با کسی است که حق را مقدم داشته است!
دقت اول، از پشیمانی آخر،جلوگیری میکند!
دوستی هم همانند عشق، حتما باید دوطرفه باشد!
روح در سکوت سخن می گوید!
خشنود ساختن همگان محال است!
یک انسان خردمند فرصتها و شانسها را می سازد،نه اینکه در انتظار آنها بنشیند!
هر کجای زمین را که مایلی بکن،گنجی خواهی یافت،البته به شرط اینکه با ایمان یک کشاورز،زمین را بکنی!

باز آمدم چون عيد نو

               باز آمدم چون عيد نو

 

 

باز آمدم چون عيد نو,تا قفل زندان بشكنم

 

وين چرخ مردم خوار را,چنگال و دندان بشكنم

 

هفت اختر بي آب را,كا ين خاكيان را مي خورند

 

هم آب بر آتش زنم, هم بادهاشان بشكنم

 

گشتم مقيم بزم او,چون لطف ديدم عزم او

 

گشتم حقير راه او,تا ساق شيطان بشكنم

 

گر پاسبان گويد كه”هي“,بر وي بريزم جام مي

 

دربان اگر دستم كشد, من دست دربان بشكنم

 

چرخ ار نگردد گرد دل,از بيخ و اصلش بر كنم

 

گردون اگر دوني كند,گردون گردان بشكنم

 

خوان كرم گسترده اي,مهمان خويشم برده اي

 

گوشم چرا مالي اگر, من گوشه نان بشكنم؟

 

اي كه ميان جان من,تلقين شعرم مي كني

 

گر تن زنم خامش كنم,ترسم كه فرمان بشكنم

 

                                            مولانا