صدای پای آب
صداي پاي آب
اهل كاشانم
روزگارم بد نيست
تكه ناني دارم,خرده هوشي,سرسوزن ذوقي
مادري دارم,بهترازبرگ درخت
دوستاني,بهترازآب روان
وخدايي كه دراين نزديكي است
لاي اين شب بو ها,پاي آن كاج بلند....
من مسلمانم,
قبله ام يك گل سرخ
جانمازم, چشمه مهرم نور
دشت, سجاده من
من وضوبا تپش پنجره ها مي گيرم
درنمازم جريان داردماه,جريان داردطيف
سنگ ازپشت نمازم پيداست....
همه ذرات نمازم متبلور شده است
من نمازم را وقتي مي خوانم
كه اذانش را باد گفته باشدسرگلدسته سرو
من نمازم را پي تكبيرهالاحرام علف مي خوانم
پي ”قدقامت“موج...
اهل كاشانم
پيشه ام نقاشي است
گاه گاهي قفسي مي سازم با رنگ,مي فروشم به شما
تا به آواز شقايق كه درآن زنداني است,
دل تنهايي تان تازه شود.
چه خيالي,چه خيالي,...مي دانم
پرده ام بي جان است
خوب مي دانم,حوض نقاشي من بي ماهي است....
چشم ها را بايد شست,جور ديگر بايد ديد,
كارما نيست شناسايي” راز“ گل سرخ,
كار ما شايد اين است,
كه در” افسون“ گل سرخ شناور باشيم
سهراب سپهري