سالگرد

 

حسين(ع), پس از پدرو برادر

 

كه آن دو نيز در راه خدا شهيد شدند,

 

زير چكمه استبداد

 

جان داد.

 

يارانش هفتاد و دو تن بودند

 

و دشمنانش ده هزار,

 

و او همسر و فرزندانش را

 

در پس تپه اي پناه داده بود.

 

از آسمان آتش مي باريد و زمين سوزان بود.

 

مردان تشنه افتخار بودند

 

و كودكان تشنه آب...

 

سر انجام,حسين(ع) كه همه ياران و فرزندانش را از دست داده بود,

 

خود نيز با پيكري خونين و چاك چاك بر زمين افتاد

 

از آن پس, هر شامگاه آسمان خون مي گريد

 

و وحوش كوه و صحرا نالان اند

 

من اما نمي گريم؛ برعكس بر آن رادمرداني كه

 

آن روز, در صحراي كربلا

 

و در راه عشق بي پايان به خدا,

 

زندگي و هستي خود را از دست دادند,

 

رشك مي برم...

 

                     آرمان رنو(شاعر فرانسوي)