سالگرد
سالگرد
حسين(ع), پس از پدرو برادر
كه آن دو نيز در راه خدا شهيد شدند,
زير چكمه استبداد
جان داد.
يارانش هفتاد و دو تن بودند
و دشمنانش ده هزار,
و او همسر و فرزندانش را
در پس تپه اي پناه داده بود.
از آسمان آتش مي باريد و زمين سوزان بود.
مردان تشنه افتخار بودند
و كودكان تشنه آب...
سر انجام,حسين(ع) كه همه ياران و فرزندانش را از دست داده بود,
خود نيز با پيكري خونين و چاك چاك بر زمين افتاد
از آن پس, هر شامگاه آسمان خون مي گريد
و وحوش كوه و صحرا نالان اند
من اما نمي گريم؛ برعكس بر آن رادمرداني كه
آن روز, در صحراي كربلا
و در راه عشق بي پايان به خدا,
زندگي و هستي خود را از دست دادند,
رشك مي برم...
آرمان رنو(شاعر فرانسوي)
+ نوشته شده در یکشنبه یکم بهمن ۱۳۸۵ ساعت 17:16 توسط سعیده
|